قدرت سازمان دهی مدنی در اینترنت

بینش و انگیزه

در ماه مه و اکتبر ۲۰۱۱ دو طرح قانونی با هدف مبارزه با سرقت آنلاین به کنگره آمریکا پیشنهاد شد. این دو طرح نه تنها مورد حمایت شرکت های بزرگ رسانه ای بلکه مورد حمایت ائتلافی گسترده از نمایندگان دو حزب نیز بود. در آغاز سال ۲۰۱۲، این دو طرح هنوز نظر افکار عمومی مردم آمریکا را به خود جلب نکرده بود و امکان تصویب و قانونی شدن آن ها حتمی به نظر می رسید. با همه این ها در طول فقط یک ماه، طرح های پیشنهادی سر فصل اخبار شد و فشار گسترده افکار عمومی که ناشی از جنبش مدنی در اینترنت بود، کنگره را وادار کرد تا طرح ها را از دستور کار خارج سازد. آن گونه که یکی از نمایندگان نوشت: "شورش در اینترنت همراه با تلفن های متعدد مردم از اقصی نقاط کشور، سبب برگرداندن این طرح ها شد."[1]

طرح قانونی" حمایت از مالکیت معنوی" در سنا و طرح قانونی" توقف سرقت اینترنتی" در کنگره به گونه ای تهیه شده بود که وبسایت های بیگانه ای که اقدام به سرقت محتویات سایت های اینترنتی دیگر می کنند را مسدود نماید. اما این قوانین اختیارات گسترده ای به دولت و کمپانی ها می داد. سرویس های خدمات اینترنتی می توانستند آن دسته از وبسایت های متخلفی که از امکانات آن ها استفاده می کنند را ببندند. این همان شیوه سانسوری است که چین و ایران از آن استفاده می کنند. آن ها هم چنین می توانستند موتورهای جستجوی اینترنتی را وادار کنند تا پیوند آن سایت ها را حذف نمایند. شرکت هایی که در آمریکا مستقر هستند و کار تبلیغاتی می کنند، مانند بخش تبلیغات گوگل و یا خدمات مالی ارائه می دهند مانند" پی پال"، باید حساب های این وبسایت ها را مسدود نموده تا درآمد آن ها قطع شود و سرانجام وبسایت هایی که کاربران، محتوای آن ها را تولید می کنند مانند فیس بوک، یوتیوب و توئیتر، چنانچه کاربران آن ها، پیوند سایت های متخلف را در صفحه خود بگذارند، این وبسایت ها، قانونا مسئول خواهند بود. کمپانی ها و مشاغل می توانند علیه این وبسایت ها اقامه دعوا کنند تا آن ها را وادار به حذف آن مطالب نمایند و حتی می توانند خود آن وبسایت ها را مسدود کنند. [2]

در ابتدا طرح ها مطلقا جدل انگیز نبوده و از حمایت هردو حزب برای طرح “مبارزه با سرقت اینترنتی” و طرح “ حمایت از مالکیت معنوی” برخوردار بودند. حمایت صنایع فیلم و موزیک نیز مواضع طرفداران این دو طرح را تقویت می کرد. اما موسسات تکنولوژی های رسانه ای مانند "وایرد" و "تک دیرت" و نیز مدافعین آزادی اینترنت مانند " بنیاد پیشروالکترونیک" و "نبرد برای آینده" به زودی زنگ های خطر را به صدا درآوردند.[3] آن ها مدعی شدند که این طرح ها نه تنها برای جلوگیری از سرقت موثر نیستند، بلکه به طبیعت باز و آزاد اینترنت نیز لطمه وارد می کنند. دلیل لطمه این است که به دولت اختیارات گسترده ای می دهند که می تواند اینترنت را سانسور کند. آن ها هم چنین معتقد بودند که این قوانین مانع نوآوری می شوند، زیرا کسانی را که می خواهند پروژه های جدید راه بیندازند دچار تردید می کند. درصورت تصویب این طرح ها موسسین وبسایت ها یا باید تمام فعالیت های کاربران را زیر نظر داشته باشند که تخلفی صورت نگیرد که البته هزینه بر خواهد بود و یا باید انتظار اعلام جرم علیه خود را داشته باشند.[4] یکی از مخالفین، این دوطرح را این گونه توصیف کرد:" مانند این است که تمام جاده ها، پل ها و تونل ها را در نیویورک منفجر کنیم تا مانع از رفتن مردم به دکه فروش دی.وی.دی قاچاق در "یونیون اسکوار" شویم".[5]

در ژانویه ۲۰۱۲ طرح قانونی "توقف سرقت های اینترنتی" در کمیته مربوطه در کنگره در آستانه رای گیری بود وطرح قانونی" حمایت از مالکیت معنوی" در صحن سنا به بحث گذاشته شده بود. هشیاری عمومی نسبت به طرح ها زیاد شد و متخصصین فنی و کاربران معمولی اینترنت نیز بسیج شدند تا راهی برای توقف تصویب این طرح ها پیدا کنند. طرح هایی که آن ها معتقد بودند "اینترنت را نابود می کند".

اهداف و مقاصد

مخالفین برای جلوگیری از تصویب این طرح ها در کنگره دو هدف را هم زمان دنبال می کردند:" بالا بردن هشیاری عمومی نسبت به این طرح های قانونی و عواقب حاصل ازتصویب آن ها" و نیز" تشویق مردم به تماس گرفتن با نمایندگان خود و تلاش برای انصراف آن ها از رای دادن به این طرح ها". در بعضی موارد فعالین کوشیدند تا کمپانی ها را هم از حمایت از این طرح ها منصرف سازند.

تلاش ها برای آگاهی عمومی شامل : انتشار نامه های سر گشاده، بهره گیری ازرسانه های مختلف و سرانجام خاموشی هماهنگ وبسایت ها بود. نامه های سرگشاده و گزارش های روشنگرانه از کمپانی های اینترنتی و هم چنین متخصصین و اساتید حقوق، تحلیل های همه جانبه ای از خطرات تصویب قوانین “توقف سرقت اینترنتی” و “حمایت از مالکیت معنوی” ارائه دادند. این تحلیل ها شامل مطالب متنوعی بودند که از جمله مهم ترین آن ها می توان به "خطرات بالقوه جدید امنیتی" و "مشکلات مرگبار قانون اساسی" و اصرار به کنگره برای بازبینی مجدد این قوانین اشاره کرد.. ویدئوی " آی پی خود را حفاظت کنید، قانون توقف سرقت اینترنتی، اینترنت را نابود می کند" توسط تشکیلات "نبرد برای آینده" ، تحلیل بصری و گیرایی از پرتگاه های درون این قوانین را نشان می دهد. ضمن آن که از بینندگان می خواهد با کنگره تماس بگیرند.

در ۱۶  نوامبر، روزی که کنگره به قوانین رسیدگی می کرد، "نبرد برای آینده"  کمپین "روز سانسور در آمریکا" را سازمان دهی کرد. در آن روز ۵۰۰۰ وبسایت از جمله “تامبلر” و “رددیت”، آگاهی مردم را در باره پی آمدهای اجرای این قوانین با سانسور کردن سایت های خود افزایش دادند.[6] به عنوان مثال “تامبلر” در سایت خود تصاویر را با نوشته جایگزین کرد و در ستون کاربران این اخطار را نوشت: "کنگره امروز جلسه ای برای استماع طرح ها دارد و اگر این قوانین تصویب شود به کمپانی ها این قدرت را می دهد که اینترنت را سانسور کنند. مگر این که شما نه بگویید".[7] هشتاد هزار نفر از این کنش تاثیر گرفته و به کنگره زنگ زدند.[8]

هم زمان با آن مصرف کنندگان نیز از کمپانی هایی که حمایت خود را از طرح ها اعلام کرده بودند، روی گردان شدند. در ۲۲ دسامبر یکی از کاربران “رددیت” اعلام کرد که ۵۱ دامنه اینترنتی را از سایت " گو ددی" در اعتراض به حمایت این سایت از قانون " توقف سرقت اینترنتی" منتقل کرده و پیشنهاد کرد دیگران هم همین کار را انجام دهند. روز۲۹ دسامبر را روز"گو ددی را دور بیندازید" نام نهادند. موسس ویکی پدیا و خالق سایت طنزآمیز "می توانم یک چیز برگر داشته باشم"، اعلام کرد بیش از هزار دامنه اینترنتی را از “گو ددی” منتقل خواهد کرد. “گو ددی” روز بعد به حمایت خود از "طرح توقف سرقت اینترنتی" پایان داد.[9] ولی با همه این ها مشتریان به انتقال دامنه های خود ادامه دادند. آن ها خواستار این بودند که “گو ددی” مخالفت کامل خود را با طرح یاد شده اعلام کند. کمپانی در کمتر از یک هفته بیش از

۷۲۰۰۰ مشتری خود را از دست داد.[10] در "روزگو ددی را دور بیندازید"، کمپانی مخالفتش را با قانون یاد شده اعلام کرد و شکست را پذیرفت. "ما شاهد تعداد زیادی انتقال در نام های دامنه اینترنتی بودیم که بسیار بیشتر از حد معمول بود و آن را با حمایت قبلی خود ازطرح “توقف سرقت اینترنتی” در ارتباط می دانیم. آن حمایت اکنون بر عکس شده است."[11]

جمعی از کاربران ویکی پدیا، رددیت و بقیه وبسایت ها برای اطلاع رسانی بیشتر به مردم، موضوع راکد کردن کلیه فعالیت سایت ها را برای مدت یک روز در بین خود به بحث گذاشتند. پس از ماه ها هماهنگی درهجدهم ژانویه ۲۰۱۲ آن چه معروف به "اعتصاب طرح سرقت اینترنتی" بود به اوج رسید. بیش از۱۱۵۰۰۰ وبسایت کاملا تاریک شدند و یا خود را سانسور کردند تا میزان آگاهی افکار عمومی را بالا ببرند.[12] کاربرانی که می خواستند به عنوان مثال ویکی پدیا را ببینند به جای آن با اخطاری درمورد طرح های “توقف سرقت اینترنتی” و “حمایت از مالکیت معنوی” مواجه می شدند. این اخطار در بالای صفحه درج شده و به این مضمون بود:" دنیایی را تصور کنید که در آن دانش رایگان نباشد". گوگل آرم خود را سیاه کرده وآن را به طومار آنلاینی که برای مخالفت با این طرح ها ایجاد شده بود، پیوند می داد. بقیه وبسایت ها از آن ها تبعیت کردند.

در روزی که اخبار مربوط به این قوانین در صدر خبرها بود، کاربران تنها در مورد طرح “توقف سرقت اینترنتی” نزدیک به چهار میلیون توئیت کردند و تقریبا تمامی آن ها با تصویب آن مخالف بودند.[13] علاوه بر آن اعضای کنگره هشت میلیون تلفن، چهار میلیون ای میل و طوماری با بیش از ده میلیون امضا دریافت کردند. وبسایت سنا دیگر گنجایش کسانی که می خواستند از فرم های تماس با نمایندگان خود استفاده کنند را نداشت.[14]  آن گونه که یکی از اعضای کنگره می گفت: به ناگهان همه نمایندگان از اعضای دفتر خود می پرسیدند این “توقف سرقت اینترنتی” چیست که صد ها نفر در روز به من تلفن می کنند. اعضای کنگره درباره آنچه لابی های صنعت سینما و موزیک به آن ها گفته بودند، دوباره فکر می کردند.[15]

روز قبل از تاریک شدن سایت ها، هشتاد نفر از نمایندگان از طرح ها حمایت می کردند و سی و یک نفر مخالف بودند و در روز پس از اعتراضات، این نسبت تغییر کرد. صد و یک نفر مخالف وشصت و پنج نفر موافق بودند.[16] بسیاری از آن ها تلفن ها و ای میل ها را دلیل مخالفت خود اعلام می کردند. در بیستم ژانویه سناتور هری رید ولاماراسمیت نماینده کنگره، رای گیری برای این دو طرح را برای مدت نا معلومی به تعویق انداختند یا به عبارت دیگر آن ها را به نحو موثری در نطفه خفه کردند.

رهبری

جنبش مخالفت با "توقف سرقت اینترنتی" و "حمایت از مالکیت معنوی" ائتلافی بی قاعده از گروه های مختلف بود: سازمان های طرفدار آزادی اینترنت مانند "نبرد برای آینده" که کمک های فراوانی برای هماهنگی و انتشار اعتراضات در اینترنت کردند. وبلاگ های تکنولوژیک مانند " تک درت" که سطح آگاهی های مدنی در مورد این طرح ها را بالا بردند و کاربران سایت هایی مانند "رددیت" و ویکی پدیا که این سایت ها را تشویق کردند تا دست به اعتصاب بزنند، با نمایندگان کنگره نیز تماس گرفته و مخالفت خود را با طرح ها اعلام کردند.

بین اکتبر و دسامبر۲۰۱۱ گروه هایی مانند "نبرد برای آینده"، خطرات بالقوه ای که تصویب قوانین “توقف سرقت اینترنتی” و “حمایت از مالکیت مدنی” در برداشتند را از طریق کمپینی آنلاین به اطلاع مردم رساندند. "نبرد برای آینده" و "بنیاد پیشروان الکترونیک" از طریق ای میل با یکدیگر هماهنگی نموده و نیز موضوع موثر بودن تاریک کردن سایت ها را بین خود به بحث گذاشتند و از طرفی دیگر شرایطی را فراهم کردند که معترضین بتوانند با نمایندگان خود در کنگره تماس برقرارکرده و موضوع گفتگو با قانون گذاران را نیز برای آن ها تعیین می کردند.[17]

هم زمان با این فعالیت ها، این گروه ها استراتژی مبارزه را نیز سازمان می دادند. وبلاگ هایی مانند "تک درت" به صورتی خستگی ناپذیردرباره این قوانین و پی آمد بالقوه تصویب آن ها می نوشتند. در حقیقت "مایک ماسینک" موسس "تک درت" هر روز و گاهی اوقات چند بار در روز درباره طرح “حمایت از مالکیت معنوی” که درکمیته مربوطه در سنا تصویب شده بود، مطلب می نوشت.[18] آن ها در نوشته های خود خطرات تصویب این طرح ها را گوشزد کرده و یادآوری می نمودند که چگونه این طرح ها به سادگی و بدون کمترین مناظره ای از مراحل اولیه قانون گذاری عبور کرده اند.

در عین حال کاربران دارای دانش فنی در اینترنت، مخصوصا در “رددیت” برای کنش اعتراضی بسیج می شدند. آن ها اعتراضات اینترنتی مانند "روز سانسور آمریکا" و "اعتصاب توقف سرقت اینترنتی" و نیز بایکوت کردن "گو ددی" را سازمان دادند. صنایع بخش تکنولوژیک اینترنت نیز از جنبش مخالفت با این دو طرح حمایت کردند. گوگل، موزیلا، فیس بوک، توئیتر، ای بی و یاهو نیز در نامه هایی به کنگره درنوامبر۲۰۱۱ مراتب نگرانی خود را ابراز کردند. اگرچه این کاربران بودند که توانستند با فشار زیاد این موضوع را به خط مقدم جبهه بیاورند. آن گونه که یکی از پایه گذاران “رددیت” می گوید: این نخستین بار بود که اینترنت نشان داد که می تواند موضوعی را در سطح ملی مطرح کند.[19]

فضای مدنی

طرح های “توقف سرقت اینترنتی” و “حمایت از مالکیت معنوی” حاصل طبیعی نبرد طولانی مدتی بود که اتحادیه صنعت سینمای آمریکا و اتحادیه صنعت موزیک آمریکا علیه سرقت فیلم و موزیک راه انداخته بودند. از اواسط دهه نود، این سازمان ها همه امکانات خود را هماهنگ کرده بودند تا قوه مقننه را برای وضع قوانینی به منظور مبارزه با سرقت های رسانه ای آماده کنند. این صنایع تمام تلاش های خود را به نحو موثری تنها بر یک مورد متمرکز کرده بودند. آن ها توانایی مالی بسیاربالایی داشتند و نفوذ آن ها بر اعضای کنگره هم زیاد بود. ولی صنایع تکنولوژیک اینترنت چنین رابطه و حضوری در واشنگتن نداشتند و درنتیجه سی و دو متولی طرح "توقف سرقت اینترنتی" برای مبارزات انتخاباتی خود از صنایع فیلم و موزیک، چهار برابر بیشتر از صنایع اینترنتی پول گرفتند.[20]

اتحادیه صنعت سینمای آمریکا و اتحادیه صنعت موزیک آمریکا با کمپانی های تلویزیون کابلی که مهم ترین آن ها، کام کست، ویاکام، نیوزکورپ و تایم وارنر بودند، متحد شده و میلیون ها دلار درکنگره خرج کردند تا اعضای آن را برای حمایت از این دو طرح آماده سازند.[21] کریس داد مدیر عامل اتحادیه صنعت سینمای آمریکا تهدید کرد که کمک مالی خود به کمپین انتخاب مجدد اوباما را به علت مخالفت دولتش با طرح ها، قطع خواهد کرد. "آن ها که روی حمایت هالیوود حساب می کنند باید بفهمند که این صنعت به دقت به این مسئله توجه دارد که چه کسانی وقتی کار ما به خطر می افتد در کنار ما ایستاده اند. از من نخواهید وقتی کار شما به خطر افتاده است برایتان چک بنویسم ولی وقتی کار من به خطر می افتد بی تفاوت از کنارش بگذرید".[22]

در مقابل این گروه که به نحو عالی سازمان دهی شده و پول حسابی به لابی ها پرداخته بودند، فعالین معمولی سایبری و گروه های طرفدار آزادی اینترنت و صنایع تکنولوژی اینترنت قرار داشتند. اگر چه تصویب این طرح ها قطعی به نظر می رسید ولی تعداد معدودی از مخالفین در کنگره توانستند روند رسیدگی به این طرح ها را آهسته تر کرده و در نتیجه رای گیری نهایی را به تاخیر بیندازند.[23] این تاخیر، به گروه هایی مانند "نبرد برای آینده" و کاربران اینترنتی فرصتی حیاتی داد تا بتوانند اطلاع رسانی نموده و مردم را با بهره گیری از کمپینی آنلاین برای مخالفت با طرح ها بسیج کنند. اتحادیه های صنعت سینما و موزیک گرچه توانستند نفوذ خود را بر اعضای کنگره اعمال کنند، ولی نتوانستند مردم را قانع کنند که این قوانین لازم و یا حتی موثر است و در نهایت این مردم بودند که پیروز شدند.

حتی کریس داد پذیرفت که:" توانایی مخالفین در سازمان دهی و ارتباط مستقیم با مصرف کنندگان، حادثه ای تعیین کننده بود که او هرگز مشابه آن را ندیده بود."[24] بود."(۲۴) جنبش مخالفت با طرح ها توانست با کاربران معمولی اینترنت رابطه مستقیم برقرارنموده و از آن ها بخواهد که برکنگره مستقیما فشار بیاورند. کنشی که در نهایت شرایط را تغییر داد. آن گونه که کریس داد گفت: "به ناگهان بازی جدید و متفاوتی شروع شد.....بسیاری آن را یک حرکت خیره کننده می دانند." [25]

پیام و مخاطب

مخالفین طرح ها، پی آمدهای بالقوه منفی این دو طرح را با مردم در میان گذاشتند و هم چنین از کاربران اینترنت خواستند که برای متوقف کردن تبدیل شدن این طرح ها به قانون، دست به کار شوند. آن ها آثار منفی تصویب این طرح ها را برآزادی بیان، نوآوری و حتی ایجاد شغل تشریح کردند. یکی از مخالفین نوشت:" این طرح ها همه ما را به خلاف کار تبدیل می کند. اگر تصویب شوند یا باید استفاده از اینترنت را متوقف کنید و یا به سادگی امیدوار باشید که لو نروید. برای این که اگر لو بروید این قوانین شما را نابود می کنند. جلوی نوآوری در آمریکا ونیز توسعه اینترنت را می گیرند. برای این که هیچ کس به دلیل هراس از پی آمدهای قانونی، جرئت راه اندازی پروژه جدیدی را نخواهد داشت."[26]

مخالفین بر جنبه های اخلاقی این طرح ها نیز تمرکز کردند. آن ها به این موضوع اشاره داشتند که تهیه لیست سیاه از وبسایت ها، ارزش بنیادی حق آزادی بیان در قانون اساسی آمریکا را نقض می کند و هم چنین استدلال می کردند که این دو قانون حتی نمی توانند هدف اولیه خود که جلوگیری از سرقت دراینترنت است را هم جامه عمل بپوشانند. برای این که متخلفین همیشه می توانند مانند نقض کنندگان حق مالکیت معنوی، تمام محدودیت های قوانین را دور بزنند. بالاتر از همه این که این طرح ها بر سانسورارتباطات بیشتر تمرکز دارد تا بر حذف مواردی که حق مالکیت معنوی شامل آن ها می شود.[27]

پیام اصلی فعالین به مردم این بود که اگراین طرح ها تصویب شود، اینترنت دستخوش تغییرات شدیدی خواهد شد که به گمان آن ها خسارات زیادی خواهد داشت و کاربران اینترنت نیز از این ضربه مصون نیستند. در روز اعتصاب، ویکی پدیا به کاربرانش گفت: "دنیایی راتصور کنید که در آن دانش رایگان وجود ندارد" و نیز"این قوانین می توانند ضربات مرگباری بر اینترنت باز و آزاد بزنند" . “رددیت” نوشت: "آن ها می توانند چشم انداز اینترنت را به طور ریشه ای تغییر دهند. برای نو آوری محدودیت ایجاد نموده و وجود وبسایت هایی مانند رددیت را که در آن کاربران می توانند مطالب و نظرات خود را بگذارند با خطر مواجه سازند". این پیام ها همراه با تماس مردم با نمایندگان شان در کنگره که به خواست کاربران صورت گرفت وامضای طومارعلیه طرح ها، اهمیت ویژه و حیاتی دراین مبارزه داشتند.

فعالیت های فراگستر

تلاش آمریکایی ها برای توقف طرح ها انظار بین المللی، از جمله فعالین اروپایی برای آزادی اینترنت را به خود جلب کرد." موافقت نامه بین المللی علیه بدل سازی" نیز با نیتی مشابه وبرای مبارزه با سرقت وکپی برداری تهیه شده بود. این موافقت نامه را ایالات متحده، ژاپن، کانادا و چند کشوراروپایی امضاء کرده بودند. منتقدین مدعی بودند که این موافقت نامه غیر دموکراتیک است  برای این که توسط مقامات اروپایی بدون این که مراحل قانون گذاری را بگذرانند، مطرح شده و جایی برای تغییرات در آن نیز منظور نشده است. آن ها هم چنین می گفتند که این موافقت نامه خدمات دهندگان اینترنتی را م

/ 0 نظر / 49 بازدید